همگام سایه ها از نور میگویم و در لابلای چمنزار پریشانیم به تلالو نگاه خدا چشمک میزنم. این
روزها هوای ابری دلم را با یاد بارانی تو نمناک میکنم، آری من با این همه نداشته ها و عجز های دروني
ام باز پا برجا مي ايستم و تقلا ميكنم ، خدا را چه ديدي؟!!! شايد دل ما هم به هواي بهاري شدن خانه
تكاني شد ! مثل نگاه ملتمسانه ي غنچه ها كه اين روزها چشم به راه شكفتن ،بهار را دعا ميكنند
و يا دار قالي پيرزني كه قرار است زير پاي ميهمانان نوروزيش تجسم طراوت جوانيش را نمايان كند...
آري اين روزها دل من هم بوي بهار را ميخواهد...خواب زمستاني كافيست... از يكنواختي
برف سوي چشمانم كم شده ...رنگ طبيعت را ميخواهم ...نفسم از دود بخاري ها و شيشه هاي
غبار گرفته ميگيرد ...من صداي بلبل ها و خروش آبشارها را ميخواهم
من نور ميخواهم و اميد !درست مثل اين شب هاي زمستاني دلم ...
شب هايي كه يلدايي شده ولي باز غزل عاشقانه براي سحر ميخواند....!!!
بالهايت را بگشا...شايد جايي ديگر زندگي زيباتر باشد..شايد جوري ديگر بايد انديشيد
تو هم به دلت گوش بده...شايد دم بهار خانه تكاني ميخواهد....
پی نوشت: دلم هوای حافظیه و تفال را میخواهد..
|
|
بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخههای شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اينک بهار
خوش به حال روزگار
(( فریدون مشیری))
همیشه حس میکنم در دل یک کوه کسی صدایم میزند در میان هراس رفتن و نرفتن و در جستجوی یافتن اندیشه ای برای یافتن حقیقت خودم را میبینم که در میانه کوه به انتظارم نشسته...